میوه ممنوعه را عرب ها هم می بینند . شبکه العالم میوه ممنوعه را به عربی ترجمه خواهد کرد .

 جام جم در مطلبی با نام خوش شانس‌هاي سال هانیه توسلی را در 86 بررسی می کند

متولد همدان است و فارغ‌التحصيل نمايشنامه‌نويسي. حضور جلوي دوربين را با فيلم كوتاهي با نام «روي جاده نمناك» مهدي كرم‌پور تجربه كرد.
اولين حضور جدي‌اش در عرصه بازيگري با سريال «غريبانه» بود كه در زمان خود مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و بعد از آن اولين حضورش در سينما با فيلم «شام آخر» جيراني اتفاق افتاد.
او امسال دو فيلم «غيرمنتظره» هادي كريمي و «عاشق» افشين شركت را بر روي پرده سينما داشت. وي در «غيرمنتظره» نقش دختري را بازي مي‌كند كه به خاطر پسر مورد علاقه‌اش از ثروت خود مي‌گذرد و همسر پسري مي‌شود كه قرار است شومن شود، ولي پسر او را در جريان كار و زندگي روزانه‌اش فراموش مي‌كند و اين همسرش است كه پسر را در مشكلات زندگي همراهي مي‌كند.

توسلي همچنين در فيلم «عاشق» كه يك ملودرام عاشقانه مربوط به كودكان بود در نقش دختري كه خود را پرستار بچه جا زده بازي مي‌كند.

ولي از اين دو فيلم كه بگذريم، هانيه توسلي بزرگترين شانسي كه آورد حضور در سريال پرطرفدار «ميوه ممنوعه» حسن فتحي بود. حضور او در كنار بازيگراني چون علي نصيريان، گوهر خيرانديش، هرمز هدايت و... موجب شد تا بازي او ديده شود و مورد استقبال مردم واقع شود و او را در عرصه بازيگري شناخته‌تر جلوه دهد و قطعا پيشنهادات او در عرصه تلويزيون و سينما بيشتر خواهد شد.

سلام این هم گفتگویی با حسن فتحی درباره میوه ممنوعه 

 شما در دراماتیزه کردن قصه‌های قدیمی تبحر خاصی پیدا کرده‌اید و این را در مجموعه‌های "شب دهم"، "مدار صفر درجه" و حالا "میوه ممنوعه" می‌بینی. چطور تصیم گرفتید از تلفیق دو قصه قدیمی شیخ صنعان و شاه لیر در "میوه ممنوعه" بهره ببرید؟
ـ حسن فتحی، کارگردان مجموعه "میوه ممنوعه": یکی از وظایف مهم هنرمندان روزگار ما بازخوانی و بازسازی متون مربوط به روزگارهای سپری شده است. فرقی نمی‌کند این متون یا کهن الگوها به فرهنگ مغرب زمین یا مشرق زمین تعلق داشته باشد. گو اینکه عرق شرقی باعث می‌شود نسبت به الگوهای مشرق زمین سمپاتی و علاقه بیشتری نشان دهیم.
بنابراین اعتقاد من این است که کهن الگوها یک ذخیره عظیم داستانی هستند که می‌توانند مورد استخراج، بازسازی و بازپردازی نویسندگان و کارگردانان امروز ما قرار بگیرند و از متن کهن الگوها شاید صدها فیلم سینمایی و هزاران مجموعه تلویزیونی تولید شود.

* این تبحری که اشاره کردید، لطف شماست. خودم خیلی این احساس را درباره خودم ندارم. در کمال خضوع عرض می کنم که خیلی چیزها را در این حرفه نمی دانم و باید سعی کنم در عمر باقیمانده یاد بگیرم. این احساسی است که شخصاً دارم، اما این مقدار اندک هم که در این باره می‌دانم، حاصل سه عنصر عشق و علاقه، پشتکار در استفاده دراماتیزه از این موضوع و تحقیق و پژوهش است.
ترکیب این سه مورد به اضافه تجربه زیستی خود منجر به این شده است. شما باید قصه‌ای را بسازید که با قلبت دوستش داشته باشید. خیلی قصه‌ها هستند که ما با عقل آن را دوست داریم. عقلاً قصه را ارزیابی می کنیم، اما یک کارگردان در اثری می‌تواند به توفیق برسد که به مفاهیم و موضوعات آن اثر با قلبش نزدیک شود، دوستش داشته باشد و در تجربه زیستی شخصی خودش این مفاهیم حضور داشته باشند. یعنی نسبت غم و اندوه و شادی و سرور را در این مفاهیم برقرار کرده باشد تا مفاهیم بخشی از قلبش شوند و در غیر این صورت کار موفق نمی‌شود.

* چطور در "میوه ممنوعه" به تلفیق کهن‌الگوهای شیخ صنعان و شاه لیر رسیدید و آیا اینها هم مورد علاقه شما بود؟
ـ یک دلیل‌اش این بود که شاه لیر و شیخ صنعان کهن الگوهایی هستند که همیشه مورد علاقه من بوده اند و فکر می‌کنم بر مبنای این دو کهن الگو می‌توان دهها فیلم و مجموعه تولید کرد. این دو مبین بخش مهمی از تجربه‌های عاطفی و احساسی زندگی بشر هستند. در این دو کهن الگو یک فصل مشترک وجود دارد و آن هم عشق است. در شاه لیر عشق پدر به دختر که یکی از شالوده‌های اساسی عشق در روی زمین عشق پدر به فرزند است و در شیخ صنعان عشق یک مرد به زن است. بنابراین فصل مشترک این دو کهن الگو پرداختن به آن تجربه‌ای از زندگی بشر است که جزو مهمترین بخش تجربه‌های زندگی بشری یعنی عشق است. به همین دلیل در بسیاری از مکان‌ها و زمان‌ها شرایط قابل تطبیق به موضوعاتی در آن دوره و شرایط وجود دارد که قابل اجرا در تئاتر، سینما و تلویزیون است. البته این طور نیست که چون "میوه ممنوعه" را ساختم، دیگر این کهن الگوها را کنار بگذارم. یک جایی دیگر به شکلی دیگر این کهن الگوها به سراغ من می‌آیند.

* در داستان شیخ صنعان اغواگری دختر منجر به عشق صنعان به دختر ترسا می‌شود، اما در مجموعه "میوه ممنوعه" نقش اغواگری دختر کمرنگ است. آیا در این باره با محدودیت رو به رو بودید؟
ـ وقتی شما در تلویزیون که یک رسانه همگانی است کار می‌کنید، برای میلیون‌ها نفر برنامه می‌سازید. بنابراین باید سعی کنید جامع الاطراف عمل کند. سلایق و علائق تمام اقشار را در نظر بگیرید. این تلاش برای توجه به همه آحاد مردم خواه ناخواه شما را دچار یکسری محدودیت‌ها می‌کند. شما در تئاتر خیلی راحت تر عمل می‌کنید. محدودیت‌ها کمتر است، چرا که جماعت تئاتری یک گروه خاص هستند. در سینما باز هم محدودیت‌ها کمتر است، چرا که همه به سینما نمی روند، اما در تلویزیون شما با یک رسانه همگانی رو به رو هستید که بخشی از زندگی شماست. همان قدر دیدن تلویزیون صبح، ظهر و شب برایتان عادی شده که دیدن برادرتان یا مادرتان در خانه. بنابراین وقتی برای رسانه تلویزیون برنامه می‌سازید با احتساب علائق و سلایق میلیونی مردم باید ساخته شود و محدودیت‌هایی در ساختار پدید می‌آید. شیخ صنعان به همان شکلی که هست، قابل ساخته شدن در شرایط امروز ما نیست، حتی در سینما. در حالی که یکی از آثار فاخر و گرانقدر ادب و عرفان ماست. با احتساب محدودیت‌هایی که وجود دارد متناسب با شرایط خاص، قصه هم تغییراتی می‌کند. البته این تغییراتی که شما در قصه نسبت به منبع اقتباس انجام می‌دهید، همیشه دلیلش محدودیت نیست. گاه آگاهانه و انتخاب شده این کار را انجام می‌دهید. به عنوان نمونه در "شب دهم" فکر کردم به جای شخصیت شیخ صنعان که یک پیرمرد است و فقط یک گروه سنی خاص می‌توانند با آن همذات پنداری کنند باید یک جوان پرخاشگر را بگذارم که یک بخش وسیعی از جامعه ایرانی که جامعه جوان است با آن همذات پنداری کنند. بنابراین بخشی از تغییرات به سلیقه کارگردان دیدگاه و تحلیل او برمی‌گردد.

* در "میوه ممنوعه" چطور؟
ـ در این مجموعه سراغ فضایی رفتیم که فکر می‌کنم تا به حال به آن پرداخت نشده بود. بنابراین فضا با مقتضات خاص است و باید با احتیاط به این فضا نزدیک می‌شدیم، نه به دلیل محافظه کاری، بلکه به دلیل اینکه حساسیت و سوء تفاهم به وجود نیاید. وقتی به فضایی نزدیک می‌شوید که تا به حال کار نشده و احساس می‌کنید ضرورت هم دارد تا به این فضا پرداخته شود، سعی می کنید جوری نزدیک شوید که سوء تفاهم نشود، چرا که سوء تفاهم مخل ارتباط مخاطب با یک اثر می شود. برای اینکه سوء تفاهم پیش نیاید، آن وقت نویسندگان ناگریزند یک محدودیت هایی را لحاظ کند. کارگردان هم در نوع کارگردانی، بازی گرفتن و تصویر اینها را باید لحاظ کند و ما سعی کردیم یک اثری بسازیم که در عین حال درباره مسائل روز صحبت می کند و پیشگیری‌ها را در مسائل خانوادگی مطرح کند و اینکه چگونه می‌توان پیشگیری کرد تا یکسری بحران‌های خانوادگی به اوج خود نرسد. در ضمن تلاش کردیم سوء تفاهمی به وجود نیاید. اعتقاد دارم سریال "میوه ممنوعه" از مذهبی‌ترین سریال‌های بعد از انقلاب است. این تحلیل من به عنوان کارگردان این اثر است. بسیاری از مولفه‌های دینی، مذهبی و عرفانی به شکل ظریف در این سریال گنجانده شده است. 



منبع خبر : خبرگزاری مهر

هانيه توسلي گفت: از اتفاقي كه در مجموعه «ميوه ممنوعه» براي هستي افتاد زياد راضي نيستم و فكر مي‌كنم خيلي بيشتر مي‌شد به اين شخصيت پرداخت.
هانيه توسلي بازيگر نقش هستي در نشست عوامل سريال « ميوه ممنوعه» گفت: وقتي قرار شد دراين مجموعه بازي كنم،فيلمنامه‌اي وجود نداشت و فقط يك سيناپس بود كه وقتي به مرحله اجرا رسيد خيلي تغيير كرد.
وي افزود: من آن سيناپس اوليه كار را بيشتر دوست داشتم چون حداقل در آنجا هستي تكليفش با خودش معلوم بود ولي الان ازاتفاقي كه درباره هستي افتاده راضي نيستم يعني احساس مي‌كنم خيلي بيشتر مي‌شد به اين شخصيت پرداخت چون بازيگر يك وظيفه‌اي دارد كه بازي‌كند ولي ديالوگ كه نمي‌تواند بنويسد و من با توجه به شخصيتي كه براي هستي تعريف شده بود تلاش كردم كه آنرا به بهترين شكل اجرا كنم.
وي در ادامه به تنهايي شخصيت هستي در مجموعه اشاره كرد و گفت:سكانسهاي مربوط به تنهايي هستي را ما زياد نمي‌بينيم، يا خيلي چيزهايي كه درباره يك خانم مهندس است در هستي زياد مشاهده نمي‌شود.من كار را ننوشته‌ام ولي فكر مي‌كنم شخصيت هستي در جاهايي خلاء‌هايي دارد كه خودم مي‌‌توانستم با اجرا آنها را پركنم. يكي از مشكلات اصلي شخصيت هستي اين است كه كسي نيست كه با حرف بزند. من دلم براي اين دختر مي‌سوخت و فكر مي‌كردم يعني اين دختر حتي يك دوست ندارد كه به او زنگ بزند و گاهي كه خود را جاي او مي‌گذارم، مي‌بينم كه او هزار بلا به سرش مي‌ايد. با همه دعوا مي‌كند و به فرزاد نمي‌تواند اعتماد كند، پدرش هم كه نيست و يك مادر بزرگ پير بيشتر ندارد كه مدام به او مي‌گويد برو ازدواج كن و هيچ‌كس نيست كه اين شخصيت با او درد دل كند و در مقاطعي هستي بايد با يك شخصيت حرف مي‌زد و حدس و گمانهاي خود را دوباره حاج فتوحي به او بيان مي‌كرد.
توسلي گفت: ارتباط هستي با حاج فتوحي مشخص بود. براي هستي كارخانه مهم بود. او مهندسي است كه توليد برايش اهميت دارد و فقط مي‌خواهد تا اين كارخانه سرپا بماند و پدرش نجات پيدا كند. براي همين به پيشنهاد فرزاد گوش مي‌كند و با حاج يونس صحبت مي‌كند و وقتي مي‌بيند كه حاج يونس شبيه پدرش است، تلاش مي‌كند تا كارهاي خود را هم پيش ببرد، ولي وقتي مي‌بيند حاجي يك چيزي‌اش هست، طبيعتا تعجب مي‌كند و نمي‌خواهد وارد بازي بشود.
وي افزود: هستي در جاهايي به ويژه درك عشق حاج‌يونس احمق شده يعني اين شخصيت نمي‌فهمد، گيج است و خودم از دستش عصباني هستم. آن موقع كه داشتم بازي مي‌كردم اين را حس را نمي‌كردم ولي حالا كه كار را مي‌بينم، اين ضعف را درك مي‌كنم. در جايي كه حاج يونس به هستي مي‌گويد گريه نكن، هر قدر بخواهي برايت چك مي‌نويسم، هستي متوجه اين علاقه مي‌شود، ولي براساس روند قصه مجبور است كه بعد از آن اينگونه فكر نكند چون كارخانه‌اش برايش مهم‌تر است نمي‌خواهد اين شراكت به هم بخورد و مي‌خواهد فكر كند كه اين مساله از ذهن حاج يونس پاك مي‌شود و اين يكي از ضعفهاي شخصيت پردازي هستي است.